Hydraulik skończył łazienkę wczoraj. Dziś rano glazurnik chce zaczynać. Rury wciąż są na wierzchu, spadek odpływu widać, a punkty elektryczne są oznaczone taśmą. Jeśli ściana zamknie się dziś, a za miesiąc pojawi się przeciek, nie da się zobaczyć, które złącze puściło, bez skucia płytki. Na budowie znaczy to skuć świeże wykończenie, zapłacić robociznę drugi raz i tłumaczyć klientowi, czemu łazienka znów jest w robocie.
Zdjęcie ukrytej roboty to nie ozdoba. To jedyny zapis tego, co siedzi za wykończeniem. Gdy tynk, płyta albo płytka zakryją instalację, spór przechodzi na pamięć. Hydraulik mówi, że spadek był dobry, klient mówi, że odpływu tam nie było, a otwarcie płacicie wy. Bez obrazu każdy kładzie rurę tam, gdzie mu wygodnie, a otwór wypada obok właściwego miejsca.
Co sfotografować, zanim ściana się zamknie
- Całą ścianę albo podłogę, żeby pomieszczenie dało się rozpoznać
- Każdy bieg rury, ze złączem i kierunkiem spadku
- Punkty elektryczne i trasę kabla, jeśli wciąż jest otwarta
- Miarkę albo ościeżnicę w kadrze, żeby miejsce było jasne później
- Datę w notatce przy zdjęciu i które to mieszkanie
Jedno szerokie zdjęcie i trzy zbliżenia wystarczą. Sto zdjęć tego samego złącza nic nie daje. Szerokie mówi, która ściana. Zbliżenie mówi, które złącze. Jeśli jest próba ciśnienia albo próba zalania, sfotografujcie manometr albo wodę na podłodze, nie samą suchą rurę. Zapiszcie odczyt i godzinę obok. Wskazówka w zielonym polu, bez liczby, nie odpowiada, gdy ktoś po tygodniach pyta, czy próba wyszła tak, jak ustalono.
Napiszcie, kto zrobił robotę
Zdjęcie bez nazwiska to pół zapisu. Napiszcie fach, nazwisko wykonawcy i że robota była gotowa do zakrycia. Jeśli czekacie, aż klient albo inspektor obejrzy, zanim zamkniecie, napiszcie i to, i nie zakrywajcie, dopóki nie obejrzą albo dopóki nie minie ustalony dzień. Nazwisko w notatce ucina w następnym miesiącu zdanie, że instalacja była czyjaś inna.
Linijka przy zdjęciach: łazienka, Herzl 12, drugie piętro. Woda i odpływ na wierzchu. Hydraulik: Avi. Gotowe do zakrycia we wtorek po próbie szczelności. Jeśli próby nie było, ściana zostaje otwarta. Zakrycie przed próbą oszczędza ranek i kosztuje tydzień, gdy otwieracie znowu. Płytka, klej i pierwsza robocizna giną w tym samym miejscu.
Gdy coś puści później
Kapanie pod zlewem sześć tygodni po odbiorze to inna robota niż kapanie, które jeszcze widać. Ze zdjęciem znacie trasę, otwieracie jedną płytkę zamiast trzech i pokazujecie klientowi, co tam było w dniu zamknięcia. Bez zdjęcia cała strefa mokra jest podejrzana, a klient słyszy, że się zobaczy, zamiast że to to złącze. Różnica to ranek otwarcia wobec dwóch dni zrywania podłogi w poszukiwaniu.
Trzymajcie zdjęcia przy robocie, nie w prywatnej galerii, która znika, gdy robotnik zmienia telefon. Następna osoba na budowie, albo wy za pół roku, ma otworzyć robotę i zobaczyć ścianę sprzed zamknięcia. Ten sam nawyk działa przy suficie, zanim zakryje go płyta, przy podłodze przed wylewką i przy szachcie, zanim zostanie zamknięty. Na suficie szerokie zdjęcie pokazuje trasę korytka; na wylewce rzędną odpływu; w szachcie to, co zostało w środku przed pokrywą.
Minuta przed zakryciem to minuta, którą jeszcze macie. Potem zostaje tylko to, co zostało zapisane.